Zoeken

Help, een podium!



Some kind of superstar?

Toen ik klein was keek ik altijd op naar de sterren op tv. Wanneer iemand op een podium zong of acteerde, dan was dat een onbereikbare superster.


Het leek heel eng, en toch wou ik het ook. Want ik deed niets liever dan zingen en acteren. Maar hoe meer ik het deed, hoe enger het werd. Er kon al eens iemand zeggen dat je vals zong. Wat als je op het podium een fout maakte? De superster zijn betekende ineens ook veel verantwoordelijkheid opnemen. Jij en jij alleen bent verantwoordelijk voor de stemming in de zaal. Jij moet ervoor zorgen dat al die mensen blij naar huis gaan. Als je denkt aan al die verantwoordelijkheid, hoe kan je dan ontspannen optreden?


Er zit meer in een liedje dan je denkt...

Wanneer ik piano- en vioollessen nam, dan merkte ik dat het niet enkel de zanger op het podium was die het om zeep kon helpen. Neenee, als muzikant kan je de artiest versterken, of kan je hem helemaal in de war brengen. Tenzij ze met een opname werken natuurlijk, maar where’s the fun in that?


Toen ik zelf in bands ging zingen was het heel fijn om ook die rol van muzikant te kennen. Hoe meer je begrijpt wat er in je muziek gebeurd, hoe sterker je er kan staan!

Theater- en musicallessen toonden hoe belangrijk het was om me goed te voelen met mijn medespelers, en dat een slechte licht- of geluidsman ook best wat invloed heeft. Jouw performance kan door al deze factoren beïnvloed worden. De alleenstaande superster, wordt steeds kleiner.


Als je bent opgegroeid met het supersterbeeld, dan is improvisatietheater een hele cultuurshock. Er is namelijk helemaal geen plaats voor een superster. (In gewoon theater ook niet hoor). We zijn uiteindelijk allemaal slaaf aan het verhaal dat we ontdekken. Samen ontdek je hoe je het verhaal het beste kan tonen aan het publiek. Enkel wanneer je met volle overgave elkaars beslissingen ondersteund en in beeld brengt, kan je het publiek meenemen in jullie reis.


Geen evidente opdracht! Want er komt best veel bij kijken! Overtuigende personages, een sterke verhaallijn, voldoende actie, bijhouden wat er allemaal gebeurd en dit op tijd terug oppikken, sfeer creeëren,… Stel je voor dat je die verantwoordelijkheid alleen zou moeten dragen? Ik zou geen podium op durven! En net daar ligt voor mij de sleutel tegen plankenkoorts.


Of je nu alleen op een podium staat, of met 10. Of je nu acteert, muzikant bent of acteert… It’s a group effort. We werken allemaal samen aan het brengen van hetzelfde verhaal. Het tonen van hetzelfde verhaal. Wanneer ik me ondergeschikt maak aan de boodschap die ik wil brengen, en me inleef in het verhaal, het lied,… Dan is dat het enige dat leeft in mij. En dan is dat publiek een deelnemer, een belever van een andere realiteit. Dat heeft iets intiems, iets verbindend. Wanneer je vanuit die verbondenheid je reis deelt met het publiek, dan is het geen prestatie die je neerzet, maar een reis die je maakt.

Ik moet toegeven, jaren improvisatietheater heeft me verwend. Want ik ben gewoon dat er mensen zijn die me redden wanneer het moeilijk word, of die input geven waar ik in mee kan gaan.

Wanneer ik alleen op een podium sta, dan voel ik me ook vaak nog heel klein.

Want hoe mooi mijn theorie ook klinkt, podiumangst wordt niet enkel opgelost met een ideologie. Het is blijven vallen en blijven opstaan. Blijven doen!

Heb je het gevoel dat je veel fout doet? Goed zo! Want dat wil zeggen dat je veel probeert! Zo geef je jezelf veel kansen om te leren en vooruit te gaan.

38 keer bekeken

© 2019 Wildemonie