Zoeken

Durven (fout) zingen: ook ik moet het leren!




Wanneer we een fout maken, kijken we weg van andere mensen. Terwijl we hen dan net in de ogen moeten kijken. Ons fout moment accepteren en deze kwetsbaarheid delen brengt net kracht en authenticiteit. Dit was het onderwerp van een theaterworkshop die ik onlangs volgde. Een confronterende workshop. Want we moesten stil staan bij wat ons lichaam, onze bewegingen en onze interacties met andere mensen deden. Je begint nu te begrijpen waarom ik theater als therapie inzet? 😉


In alle eerlijkheid, het was een workshop die ik wel kon gebruiken. Want ik vind het zelf vaak nog heel moeilijk om mensen aan te kijken wanneer ik net voor hen heb gezongen. Ik vind het heel moeilijk om mijn eigen vrienden onder ogen te komen na een optreden. Want als ik ze recht in de ogen zou kijken, zouden ze wel eens het gevoel kunnen hebben dat ik mezelf goed vond. En wie weet was ik slecht.

Niet enkel bij mezelf, maar bij veel van mijn klanten en kinderen vind ik deze denkpiste terug. Spijtig. Want als mijn dramakids optreden, verwacht ik maar één ding. Wanneer ze optreden kijk ik met een bang hart toe, of ze wel plezier maken. Is dat niet het belangrijkste? Want als we er geen plezier meer uithalen, waar zijn we dan mee bezig?


Een dikke week na de workshop kreeg ik al meteen de kans om deze nieuwe levenswijsheden toe te passen. Deze zaterdag was ik een hele dag zangeres van de volgende generatie studiotalenten. Zij leerden hoe ze mijn stem het beste konden doen klinken in de verschillende micro’s, hoe ze deze konden afmixen,… Toen ik binnenkwam zat iedereen al binnen. Uiteraard maakte ik een grand entrée door letterlijk met de deur in huis te vallen. Recht op mijn gezicht. Maar meteen stond ik op en keek ik iedereen in de ogen terwijl ik hen begroette. Ze zullen me nu in elk geval herinneren.


Ik heb men eigen stem nog nooit zo vaak gehoord door op één dag tijd. En al zeker niet door allerlei verschillende muziekboxen. Ik daagde mezelf uit om na het zingen meteen de mensen opnieuw in de ogen te kijken. En ik ga meteen eerlijk zijn, dat vroeg wel een beetje tijd. Maar ik stopte me niet weg en was gewoon aanwezig in het moment. Gefocust op hun opleiding.


Achteraf was ik heel blij dat ik het had gedaan. Wat een boeiende ervaring.

Het was een dag waarop ik gewoon een hele dag kon doen wat ik graag deed: zingen. Vroeger had ik daar nooit van kunnen genieten, omdat ik enkel bezig had geweest met me af te vragen of het wel goed genoeg was. Maar nu heb ik genoten. Nog steeds met stress. Want zoiets vraagt nu eenmaal tijd. En daar wil ik jullie heel graag mee helpen. Leren genieten van wat je graag doet. Dit durven doen, zoveel je kan!

0 keer bekeken

© 2019 Wildemonie